| تبليغات | X |
|
28سال انتظارداشتنشوداشتم ولی حالا که صاحبش شدم فکرم این بود دورش بندازم امروز با بیرحمی تمام این کارو کردم میدونم این شادی موندنی نیست
باید رو شادی عطر غم بپاشیم دستای ما یه روز باید جداشه یه روز میاد که پیش هم نباشیم گذشت روزای همصدایی حالا باید بریم همدم گریه ها شیم خوب میدونم دیگه شدم غریبه گذشت روزی که باید آشنا شیم رسیده روزای جدایی حالا باید دیگه از عشق هم رها شیم خوب میدونم نمونده جای موندن باید بریم٬راهی جاده ها شیم بین منو تو دیگه مایی نموند باید واسه همیشه تنها باشیم
گریه نکن اشک چشات دنیامو نابود میکنه
منو دوباره اونی که عاشق تو بود میکنه گریه نکن سخته برام بخوام ازت دل بکنم بگم اونی که خواستیو دیگه نمی خوادت منم سخته بخوام بهت بگم که عشق ما تموم شده بگم همه احساس تو فقط به پام حروم شده بگم باید باور کنی من دارم از پیش میرم گریه نکن سخته برام دستاتو بازم بگیرم گریه نکن که اشک تو قلبمو پرپر میکنه منو با این دیوونگی بدترو بدتر میکنه گریه نکن سخته برام،با اینکه دوست ندارم با اینکه میگذرم ازت میرمو تنهات میذارم اما هنوز سخته برام اشک چشاتو ببینم سخته بگم دوست ندارم به پای عشقت بشینم اما بدون رفتن من بهتره از موندن تو بهتره از گریه هاتو،شعرای تلخ خوندنتو با اینکه سخته ولی خب بهتره زود تموم بشه بذار که قصه ی منم مثل تو ناتموم بشه گریه نکن آخرشه٬بیشتر از این نمی تونم سخته بخوام با کسی که دوسش ندارم بمونم
مجالی نیست برای گریختن با هر نگاه تو سست تر و سست تر می شوم و با هر بار شنیدن نامم از زبان تو عاشق و عاشق تر مجالی نیست برای رفتن من ماندگار شدم و قلبم به تو وابسته شده نمی توانم بروم زیرا چشمان تو تنها راه من برای ادامه هستند و آغوش تو تنها مکانیست که باید به آن بروم و دستان تو تنها انتخاب من مجالی نیست برای گریز از قلبت من... عاشقت شدم... و برای گریز از این عذاب دیگر مجالی نیست میدانم دیگر مجالی برای رفتن نیست دیراست خیلی دیر... قلب من با عشق تو پیوند خورده من با همه وجودم تورو میخواستم اما
رفتی نشستم بی تو یه گوشه سردو تنها چیزی نمونده از تو برام به جز یه زندون نشسته ام با یادت بی تو با چشم گریون من با همه وجودم خواستم باهات بمونم چه ساده فکر میکردم که قلبتو می خونم من عاشق تو بودم اما نموندی با من گفتی نمونده راهی برای با تو بودن گفتی بریدی از من رفتی تو خیلی ساده گفتی مثه تو عاشق واسم خیلی زیاده بدون به جز من هیچکس چشماتو نمیخونه هیچکسی رویاهاشو به پات نمی سوزونه من عاشق تو بودم حیف که نشد بدونی حیف که نشد عشقمو از تو چشام بخونی رفتی و گفتی بی من نکن تو بی قراری گذاشتی یه کوهِ غم واسم تو یادگاری
شکوفه ی درخت سیب
غنچه ی یاس تو حیات صدای شادی و سرور خنده ی ناز رو لبات درختای سبز و قشنگ تنگ بلور سفره مون هفت سین سوغاتی تو شکوفه های خونه مون بوی سماقو سمنو پیچیده باز توی هوا قناریا پر میکشن باهم می خونن یک صدا گلای کوچیک و قشنگ سر می کشن از خاک سرد پرنده ها باز اومدن رفته،نمونده غمو درد از هرکجا که بشنوی خنده داره پر می زنه می گن بهار به خونه ها یکی یکی سر میزنه چارقدا نو شده بازم درختا رخت سبز دارن انگار با اون شکوفه ها با تو یه دنیا حرف دارن می خوان بگن یکی اومد از یه راه دورو دراز می خوان که یادت بیارن بهار اومد دوباره باز
چه سخته از تو دور شدن
حیف دیگه عشقی ندارم حیف دیگه احساسی نموند به پای چشمات بذارم چه سخته با تو موندو چه سخته از تو رد شدن چه سخته باز عاشقی رو مثل خودت بلد شدن این روزا عشق منو تو داره به آخر می رسه خسته شدم نمی مونم خیال تو برام بسه بذاربرم سخته برام تحمل نگاه تو من دیگه دوسِت ندارم نمی مونم به پای تو با اینکه تلخه غم تو اما نمی خوام بمونم دلت فقط بازیچهمه اینو خودم خوب می دونم دوست ندارم حروم بشی به پای قلب سنگ من می رم ولی دوست ندارم حتی بشی دلتنگ من من عاشقت نبودمو دروغ می گفتم به چشات اما دیگه نمی تونم دردو ببینم تو نگات لیاقت تو بیشتره بگذر ازم که کمترم می رم بدون راحت می شی خاطره هامم می برم چه سخته از تو دور شدن عادت شده دستای تو اما فقط یه عادته این کافی نیست برای تو بذار برم حیف دلت که زیر پاهام خورد بشه حیف همه احساس تو با رفتنم نابود بشه تمام تلاشم را کردم تمام تلاشم را برای رسیدن به تو برای با تو بودن اما افسوس افسوس که دستانمان آنقدر دور بودن که هرگز یکدیگر را در بر نگرفتند و نگاهمان آنقدر خالی که هرگز از عشق کلامی نگفتند من تمام تلاشم را کردم تا تورا داشته باشم تا تورا حس کنم اما افسوس افسوس که قبل از من کس دیگری قلبت را ربوده بود و من ناتوان تر از آن بودم که عشقم را حفظ کنم و فریادم بی صداتر از آن بود که بار دیگر تو را بخوانم و تو دورتر از آن بودی که دستانت را بگیرم و برای همیشه با خود همراه سازم اما افسوس که از هم دور بودیم نه من به تو رسیدم و نه تو منتظر ماندی
تو یه اشتباه ساده بودی
که من تورو هیچوقت نفهمیدم که رنگ دروغو فریبو هیچوقت توی چشمای تو ندیدم تو یه اشتباه ساده بودی که من تورو خوشبختی می دونستم می خواستم تا ابد با تو بمونم و فکر می کردم که می تونستم تو نتونستی منو نجات بدی از غم رفتیو تنها نشستم با کوله بارم فقط به خاطر یه اشتباه ساده با رفتنت خزون شد بهارم تو یه اشتباه ساده بودی من تورو با عشق اشتباه گرفتم من بازم به اشتباه از غم زیر بال و پر بسته ت پناه گرفتم تازه فهمیدم چقدر فرقه بین تو و اون که نبودی من تو رو اشتباهی گرفتم کاش می شد که تو هم مثل اون بودی تو نتونستی تحمل کنی زیر بار غصه ها و دردا با من رفتیو رفتن تو بیشتر زد به بدبینی من دامن تازه فهمیدم که تو تنها واسه من یک اشتباه بودی اما من تورو می پرستیدم واسم یه هم صدا بودی من خیلی دیر به تو پی بردم وقتی که دلم رو دزیدی تازه فهمید که جز یک جسم در من چیزی نمی دیدی تو فقط یک اشتباه بودی که من سخت تورو باور کردم رفتی با اینکه خبر داشتم اما بی تو قلبمو پرپر کردم
چقدر دیره می دونم داری میری میری بی منو بی این دل خسته م چقدر بی خبر از عشق تو بودم می دونم دیر غرورمو شکستم می دونم خیلی دیره واسه گقتن ولی کار دلم بی تو تمومه تموم لحظه های سرد این عشق مثه کابوس همیشه روبه رومه می دونم خیلی دیره واسه موندن می دونم خسته ای از منو قلبم تو میری اما وقتی که تو نیستی همیشه تو عذاب تلخ مرگم چقددیره واسه هر لحظه موندن واسه جبران لحظه های بی تو می دونم خسته ای از منو عشقم ولی این زندگی عذابه بی تو می دونم با دلت مغرور بودم می دونم عشق پاکت رو سوزوندم می دونم دیره و رفتی از اینجا ببخش من رو به پای تو نموندم صدات کردم ولی دیر بودی و رفتی گذاشتی با پشیمونی بمونم تو رفتی و دل من تازه فهمید که بی دستای گرمت نمی تونم
تو مثه یه جاده سردی میدونم بر نمیگردی
رفتی اما حیف ندیدی که با قلب من چه کردی من میمردم واسه چشمات واسه حس کردن دستات تو ولی رفتی گذاشتی منو تو کابوس شبهات تو صدام نکردی٬رفتی از منو دلم گذشتی رفتیو در انتظارم ولی حیف که برنگشتی من تورو نشناخته بودم به دلت دل باخته بودم رفتیو ویرونه کردی عشقی رو که ساخته بودم رفتی بی صدا شکستم توی تنهایی نشستم کاش میشد مثل تو من هم بشکنم عهدی که بستم بی تو ام با چشم گریون می دونم نیستی پشیمون از روزی که رفتی بی من بی تو این دلم شده خون تو مثه یه جاده سردی می دونم بر نمی گردی کاش می دونستم چرا تو منو آسون رها کردی دیدی نذاشتن آخرش منو تو باهم بمونیم
دیدی که تنها شدیمو شعر جدایی میخونیم اونا نمی خواستن مارو خوشبختو عاشق ببینن خواستن تموم عمرمو به انتظارت بشینم بین منو تو آخرش فاصله هارو جا زدن رو قلب پاک و روشنت یه سایه ی سیاه زدن رویاهامو دزدیدنو رو عشق تو خط کشیدن یه آسمون پر از دروغ روی صداقت کشیدن گفتن که از یاد ببرم تو رو که عاشقم بودی تو رو که میمردی برام تورو که لایقم بودی گفتن برم از شهرتون یادت بره من کی بودم یادت بره یه روزی من عاشق عشق کی بودم چشمامو زود ببندمو تورو فراموشت کنم بگذرم از خاطره هات باز ترک آغوشت کنم برم یه جایی که شباش خالیه از هوای تو جایی که سوت و کوره از نوازش صدای تو بین منو آخرش این فاصله موندنی شد قصه ی غمگین دلم یه قصه ی خوندنی شد دیدی نذاشتن آخرش منو تو مال هم بشیم خواستن منو تو تا ابد اسیر دست غم بشیم دلم گرفته اما
کسی به یاد من نیست وقتی٬برای موندن واسه عاشق شدن نیست دلم گرفته اما بدون که خیلی دیره کی جای من دستاتو می خواد بازم بگیره دلم گرفته از تو تویی که رفتی بی من تویی که جام گذشتی می گی که سیری از من دلم گرفته اما می رم بدون چشمات باز تو هوام میپیچه عطر خوش نفسهات می رم بدون عشقت میرم بدون دستات دلم گرفته از عشق عشقی که رفته بر باد عشقی که جا گذاشتی واسه همیشه با من عشقی که دیگه هرگز نمی ره از یاد من دلم گرفته اما خوب می دونم که رفتی خوب می دونم که از من به سادگی گذشتی دلم گرفته از تو ذلم گرفته از من کاش می شد بدونی تویی بهونه ی من
امشب دلم گرفته است اما... جای دستهای نوازش گر تو که چون مرحمی زخمهای دل شکسته ام را تسکین میداد بر روی شانه ی بی تکیه گاهم خالیست امشب دلم گرفته است اما جایگاه سر انگشتان مهربان تو بر گونه ی خیس من خالیست و جای تو در اتاق خلوت و تاریک من در بستر سرد و دلگیر من همچنان خالیست و من امشب آخرین غزل را به یاد تو و خالی دستانت سر میدهم اما چه حیف که جای تو حتی در قلب شکسته ی من خالیست... و از تو و یاد تو عاریست...
میدونم یه روز میای که خیلی دیره خاک سرد منو تو آغوشش میگیره میدونم که برنمی گردی دوباره دلم از دوری تو داره میمیره میبینی دنیای من بی تو چه سرده همه میگن اون که رفت بر نمیگرده کاش که بودی و میدیدی که نبودت با منو این دل دیوونه چه کرده خسته م از این عشق تلخ و بی بهونه دل من اینجا نمی تونه بمونه یه روز از همن روزا از اینجا میرم تو می مونی توی فصل سرد خونه اون روزای رفته رو یادم نمیره دست تو دستمو هرگز نمی گیره لحظه های خوب چقد ساده گذشتن عشق تو از توی خاطرم نمی ره همه ی دنیامو پای تو سوزوندم حالا بی تو تک و تنها اینجا موندم با تموم دردا و نا مهربونیت واسه قلب سنگ تو از عشق می خوندم می دونم یه روز میای که خیلی دیره فاصله بین منو تو نمیمیره آخرین لحظه که دنیامو میبخش جسم تو منو تو آغوشش میگیره در این کنج خلوت
من و تو نشسته ایم سردو بی روح پژمرده و تاریک ساکت و دلگیر با رویای رفته و خیالی محو و نگاهی خیره به دوردست ها دور از هم و جدا نه من سکوتم را میشکنم نه تو غرورت را... سهم من زین دنیا تنهایی است و بس تنها و بیکس بی همصدا و هم نفس در کنج قفس خاموش و بی صدا بی اندیشه و بی فردا در انتظار یه هم صدا دلبریده و بی رویا مینشینم چشم به راه اما جز ماه هیچکس را بی یارو بی همتا نمی بینم در اینجا پس همچنان میمانم تنها و بی کس در گوشه ی این قفس بی یارو هم نفس چرا که این تنهایی سهم من است و بس چه ناجوان مردانه مرا محکوم می کنی تا اعتراف کنم... اعتراف کنم به جرمی که بزرگترین گناه عالم است.نمی دانم اگر دیگران نیز از این اعتراف با خبر شوند چه می کنند.حتما مثل همیشه با نگاه های خیره و انگشت های متهم کننده شان مرا می آزارند یا اینکه مرا به این جرم از شهر خودشان بیرون می کنند.یا شاید هم مرا به دار بیاویزند.خودت بهتر می دانی...جرم من کم نیست... تو که میدانی این اعتراف چه رسوایی برایم دارد پس چرا می خواهی اعتراف کنم.به چیزی که بارها با نگاهم به تو فهمانده ام و تونیز آنرا به خوبی می دانی چرا می خواهی زندگی مرا با این اعتراف بر هم بزنی.این اعتراف سنگینی است.می دانی که! اما باز هم مرا مجبور می کنی که اعتراف کنم.اعتراف کنم تا باور کنی.تا از زبان خودم بشنوی.می گویی باید اعتراف کنم اعتراف کنم به... آری٬اعتراف کنم به بزرگترین جرم به اینکه...دوستت دارم. میدانی این گناه بزرگیست اما... چه کنم که گناهکارم و با تمام وجود دوستت دارم آرام و بی صدا به راهم ادام میدهم بدون دغدغه های فردا بدون نگرانی های آینده بدون دل مشغولی های هر روز و بدون تو... بدون عشق بدون احساس و بدون قلب... ادامه می دهم به راه ناتمام چه فرقی دارد که این راه به کجا میرود من میدانم به خوبی که این راه به هر کجا که برود تو را نمی توان آنجا یافت تورا دیگر نمی توان هیچ کجا یافت خاطرات تو در ذهن من رو به فراموشی اند و قلبم... بعد از تو دیگر قلبی ندارم می ترسم می ترسم از آنکه بار دگر گرفتار شوم گرفتار کسی که اورا در هیچ کجا نتوان یافت همانند تو پس اینک آسوده ام بی هیچ دلی بی هیچ امیدی بی هیچ دنیایی و بی هیچ فردایی به راهم ادامه می دهم به راه ناتمام زندگی بدون هیچ عشقی باید باورکنم که این حقیقت من است آری بدون هیچ عشقی بدون هیچ عشقی...
دلم میخواد از دریا انتقام بگیرم.از همین دریای ظالم ٍٍٍٍ مواج.همین دریا که تو را از من گرفت.همین دریا که دست منو تو را رها کرد و تو را در آغوش خودش کشید.و آنقدر تو را دیوانه وار در آغوش خود نگه داشت تا کم کم محو شدی.همین دریا که هر به سوی تو آمدم مرا با عصبانیت به عقب راند و باعث شد تا من امروز تنها بمانم.می خواهم از او انتقام بگیرم اما چه گونه؟ چه گونه وقتی که در مقابل این عظمت و جوش و خروشش تنها و کوچکم٬با دستهای خالی و چشمانی خیس.تا بتوانم تمام وجودش را از بین ببرم و او را نیز پوچ کنم.شادترین لحظاتش را به تلخ ترین خاطرات عمرش تبدیل کنم.کاش میتوانستم... کاش به من بگویی چرا؟ چرا باید در مقابل قوی تر از خود٬وفقط و فقط به دلیل قدرت بیشتر همه چیزت را از دست بدهی حتی عشقت را؟ چرا کسی نیست که اتقام تو را از او بگیرد یا حداقل به حمایت من در مقابل این دریای بی حم به پا خیزد.کاش میدانستم.کاش میدانستی. کاش بار دیگر با آن صدای پر طنینت با من حرف میزدی و می گفتی که چرا... چرا من نمی توانم انتقام عشق از دست رفته ام را از دریا بگیرم.فقط به خاطر قدرت بیشتر؟اما این...آه... چه نابرابر است. جنگ میان من و این دریا ی عظیم راه را ادامه می دهم به تنهایی به سادگی و کسی در این میان به من امید می دهد که در پایان راه به تو می رسم تورا می بینم... و دستانت را می گیرم و من سرشار از شوق و امید راه را ادامه می دهم به خاطر تو اما مگر این راه بی پایان نیست؟... پس چرا...؟ و به رویایت بسنده می کنم شاید این راه٬این جاده و این سرنوشت روزی تسلیم شد و به پایان رسید و در پایان این راه بی پایان تو ماندی... فقط تو اما مگر این راه پایانی هم دارد...؟ من برای رسیدن به تو سراسر شور و اشتیاقم و تو...با نگاهی خیره و بی تفاوت تنها دستانت را دراز می کنی تا تمنای مرا براورده کنی با دستانی سرد و خالی از احساس اما من همه ی دنیا را برای همان یک لحظه با تمام وجود فدا می کنم کاش میدانستی با وجود غرور بی جایت و با وجود چهره ی سنگیت گاهی فقط گاهی و برای چند لحظه ی کوتاه چهره ی مهربان و قلب پاکت نمایان میشود و با تمام وجود فریاد میزند تو آنی نیستی که در مقابل منی و من باور میکنم و دوباره با تو میمانم اما ای کاش گاهی فقط گاهی و برای چند لحظه ی کوتاه خودت بودی خودت... کسی که باعث می شود بمانم و دلم را به همان دست سرد و نگاه خالی از احساس خوش کنم کوچه ی بی کسی توی کوچه های سردو بی عبور من نشستم بی تو با چشمای خیس خیلی سخته که بخوام باور کنم دست تو٬تو دست سردم دیگه نیست دنیا بعد تو قفس شده برام خونه بی تو سردو تارو مبهمه بی تو این دلخوشی همیشگی واسه قلب من به رنگ ماتمه رفتی زندگی برام عذاب شده گریه واسه من شده یه آشنا کی خراب کرد دل و دنیای منو کی به تو گفت بگذری از عشق ما منو جا گذاشتی بین غصه ها انگاری برات یه بیگانه شدم رفتی بعد رفتن خاطره هات انگاری راس راسی دیوانه شدم خیلی سخته که بخوام باور کنم بعد از این جات توی خونه خالیه کاش می شد یه بار دیگه بیای پیشم تا ببینی دل من چه حالیه توی کوچه های سردو بی عبور یکی جای من میگیره دستاتو تو میری اما خیال هر شبم مثه یه سایه همیشه هست باتو انقدر ساده بودم که باور کردم دوستم دارد
که مرا به خاطر خودم میخواهد که هرگز به من خیانت نمیکند که تا آخر دنیا بامن می ماند که او... یه روزی از آن من خواهد بود وامروز نیز انقدر ساده هستم که نمیتوانم باور کنم دیگر مرا دوست ندارد که مرا نمیخواهد که به من خیانت کرد که مرا تنها گذاشت که... ما هرگز به هم نخواهیم رسید امشب باید چشمانت راببندی تا رفتن مرا نبینی تا بستر خالی را بی وفایی مرا نگاه سرد مرا دل سنگ مرا وچهره ی مات خودت را نبینی! امشب باید چشمانت راببندی تا سدی شود مانع از فرو ریختن اشکهایت مانع از شکستن غرورت مانع از خورد شدن تصویر من در چشمهایت و مانع از باور کردن این پایان تلخ چشمانت را ببند تا آخر دنیا با چشمانی بسته بمان شاید که از رفتن من دلگیر نشوی شاید که دنیا را نبینی و شاید... تکه تکه شدن قلبت را زیر پایم نبینی امشب چشمانت را ببند تا آخر دنیا...
اگه می بينی پر غم و دردم شبی غمگین شبی بارونی و سرد مرا در غربت فردا رها کرد دلم در حسرت دیدار او ماند مرا چشم انتظار کوچه ها کرد به من می گفت تنهایی غریب است ببین با غربتش با من چه ها کرد تمام هستییم بود و ندونست که در قلبم چه آشوبی به پا کرد و او هرگز شکستم را نفهمید اگر چه تا ته دنیا صدا کرد غمگین و خسته ام کنجی نشسته ام غمبار عشق تو از هم گسسته ام بی تو صدای من سوز و نوای من شیدا نمی شود در بندِ بسته ام رفتی تو ناگهان بی نام و بی نشان بهر تو هر کجا هر دم، جسته ام دیدی که حلقه ات یاد آور دلت مانده ز من جدا چون دلشکسته ام آخر تو را چه شد؟ صاحب دلت که شد؟ ای یار بی وفا بر گل نشسته ام لب های سرخ تو چشم و نگاه تو حسرت شده کنون ای تو، خجسته ام وقتی که دیدمت با قلب شکسته ام باز هم به من بگو دوستت دارم کوروش کبیر
کوروش بزرگ (۵۷۶-۵۲۹ پیش از میلاد)، همچنین معروف به کوروش دوم نخستین شاه و بنیانگذار دودمان شاهنشاهی هخامنشی است. شاه پارسی، بهخاطر بخشندگی، بنیان گذاشتن حقوق بشر، پایهگذاری نخستین امپراتوری چند ملیتی و بزرگ جهان، آزاد کردن بردهها و بندیان، احترام به دینها و کیشهای گوناگون، گسترش تمدن و غیره شناخته شدهاست. فرزندان من، دوستان من! من اكنون به پايان زندگی نزديك گشتهام. من آن را با نشانههای آشكار دريافتهام. وقتی درگذشتم مرا خوشبخت بپنداريد و كام من اين است كه اين احساس در کردار و رفتار شما نمايانگر باشد، زيرا من به هنگام كودكی، جوانی و پيری بختيار بودهام. هميشه نيروی من افزون گشته است، آن چنان كه هم امروز نيز احساس نمیكنم كه از هنگام جوانی ناتوانترم. من دوستان را به خاطر نيكويیهای خود خوشبخت و دشمنانم را فرمانبردار خويش ديدهام. زادگاه من بخش كوچكی از آسيا بود. من آنرا اكنون سربلند و بلندپايه باز میگذارم. اما از آنجا كه از شكست در هراس بودم ، خود را از خودپسندی و غرور بر حذر داشتم. حتی در پيروزی های بزرگ خود ، پا از اعتدال بيرون ننهادم. در اين هنگام كه به سرای ديگر میگذرم، شما و ميهنم را خوشبخت میبينم و از اين رو میخواهم كه آيندگان مرا مردی خوشبخت بدانند. مرگ چيزی است شبيه به خواب . در مرگ است كه روح انسان به ابديت می پيوندد و چون از قيد و علايق آزاد می گردد به آتيه تسلط پيدا می كند و هميشه ناظر اعمال ما خواهد بود پس اگر چنين بود كه من انديشيدم به آنچه كه گفتم عمل كنيد و بدانيد كه من هميشه ناظر شما خواهم بود ، اما اگر اين چنين نبود آنگاه ازخدای بزرگ بترسيد كه در بقای او هيچ ترديدی نيست و پيوسته شاهد و ناظر اعمال ماست. بايد آشكارا جانشين خود را اعلام كنم تا پس از من پريشانی و نابسامانی روی ندهد. من شما هر دو فرزندانم را يكسان دوست میدارم ولی فرزند بزرگترم كه آزمودهتر است كشور را سامان خواهد داد. فرزندانم! من شما را از كودكی چنان پروردهام كه پيران را آزرم داريد و كوشش كنيد تا جوانتران از شما آزرم بدارند. تو کمبوجیه، مپندار كه عصای زرين پادشاهی، تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت. دوستان يک رنگ برای پادشاه عصای مطمئنتری هستند. همواره حامی كيش يزدان پرستی باش، اما هيچ قومی را مجبور نكن كه از كيش تو پيروی نمايد و پيوسته و هميشه به خاطر داشته باش كه هر كسی بايد آزاد باشد تا از هر كيشی كه ميل دارد پيروی كند. هر كس بايد برای خويشتن دوستان يك دل فراهم آورد و اين دوستان را جز به نيكوكاری به دست نتوان آورد. از كژی و ناروايی بترسيد .اگر اعمال شما پاك و منطبق بر عدالت بود قدرت شما رونق خواهد يافت ، ولی اگر ظلم و ستم روا داريد و در اجرای عدالت تسامح ورزيد ، ديری نمی انجامد كه ارزش شما در نظر ديگران از بين خواهد رفت و خوار و ذليل و زبون خواهيد شد . من عمر خود را در ياری به مردم سپری كردم . نيكی به ديگران در من خوشدلی و آسايش فراهم می ساخت و از همه شادی های عالم برايم لذت بخش تر بود. به نام خدا و نياکان درگذشتهی ما، ای فرزندان اگر می خواهيد مرا شاد كنيد نسبت به يكديگر آزرم بداريد. پيكر بیجان مرا هنگامی كه ديگر در اين گيتی نيستم در ميان سيم و زر مگذاريد و هر چه زودتر آن را به خاك باز دهيد. چه بهتر از اين كه انسان به خاك كه اينهمه چيزهای نغز و زيبا میپرورد آميخته گردد. من همواره مردم را دوست داشتهام و اكنون نيز شادمان خواهم بود كه با خاكی كه به مردمان نعمت میبخشد آميخته گردم. هماكنون درمی يابم که جان از پيكرم میگسلد ... اگر از ميان شما كسی میخواهد دست مرا بگيرد يا به چشمانم بنگرد، تا هنوز جان دارم نزديك شود و هنگامی كه روی خود را پوشاندم، از شما خواستارم كه پيكرم را كسی نبيند، حتی شما فرزندانم. پس از مرگ بدنم را موميای نكنيد و در طلا و زيور آلات و يا امثال آن نپوشانيد . زودتر آنرا در آغوش خاك پاك ايران قرار دهيد تا ذره ذره های بدنم خاك ايران را تشكيل دهد . چه افتخاری برای انسان بالاتراز اينكه بدنش در خاكی مثل ايران دفن شود. از همه پارسيان و هم پيمانان بخواهيد تا بر آرامگاه من حاضر گردند و مرا از اينكه ديگر از هيچگونه بدی رنج نخواهم برد شادباش گويند. به واپسين پند من گوش فرا داريد. اگر میخواهيد دشمنان خود را تنبيه كنيد، به دوستان خود نيكی كنيد. ذوالقرنین درباره شخصیت ذوالقرنین که در کتابهای آسمانی یهودیان، مسیحیان و مسلمانان از آن سخن به میان آمده، چندگانگی وجود دارد و این که به واقع ذوالقرنین چه کسی است به طور قطعی مشخص نشدهاست. کوروش سردودمان هخامنشی، داریوش بزرگ، خشایارشا، اسکندر مقدونی گزینههایی هستند که جهت پیدا شدن ذوالقرنین واقعی درباره آنها بررسیهایی انجام شده، اما با توجه به اسناد و مدارک تاریخی و تطبیق آن با آیههای قرآن، تورات، و انجیل تنها کوروش بزرگ است که موجهترین دلایل را برای احراز این لقب دارا میباشد. شماری از فقهای معاصر شیعه نیز کوروش را ذوالقرنین میدانند. آیت الله طباطبایی، آیت الله مکارم شیرازی و آیت الله صانعی از معتقدان این نظر هستند. شايد يكي از افتخارات ما ايرانيان داشتن پادشاهي است كه درقرآن از او به نيكي ياد شده است. بله پادشاه دادگر و مومن ايراني كوروش كبير كه از او در قرآن با نام ذوالقرنين و در تورات با نام عقاب شرق ياد شده است. و این است پدر ما کوروش آسوده بخواب پدرم نگران زیبایت ایران نباش چون ما بیداریم نگران فرزندانت هم نباش همه خوبند، همه شادند آسوده بخواب پدرم که هنوز آسمان ایرانت بعد از دو هزار و پانصد سال به نظاره مقبره تو می بالد آسوده بخواب پدرم که سرود صلح تو توسط فرزندانت بر گوش جهانیان زمزمه می شود نگران تمدنسوزان هم نباش که مبادا بسوزانن تو را بیداریم، نمی گذاریم تو آسوده بخواب پدر مهربانم فرزندانت چون تو-اند شجاعند، دلیرند بخواب پدرم، بخواب
وفا کردم، جفا کردی ندانستم که نامردی تو را خواندم، مرا راندی چرا تنها- رها کردی مطیعت بوده ام دائم مرا کشتی- فداکردی مرا مجنون خود دیدی تو لیلی را جدا کردی به هر ساز تو رقصیدم ولی تو پا به پا کردی نمودم بر تو باطن را چرا با من ریا کردی گل رویم چو پرپر شد گلی دیگر صدا کردی
هنگام غروب چه زیباست در ساحل قدم زدن ناظر بی تابی موجها..... وسعت و زیباییش چه دیدنی است دریا را صدا کردم دریا ، دریا گفت: چه می گویی ای بنده خدا گفتم: تو زیبایی، وسعت داری گفت: آری!!! خدای تو این وسعت و زیبایی را امانتم داده گفتم: آیا آن را به من هدیه می کنی گفت: ای بنده خدا او خداییست که وسعتم را در قلبت..... و زیباییم را..... در سیرتت آفریده دیگر چه می خواهی!!!؟؟؟؟ خداحافظ گل لادن .... تموم عاشقا باختن
|
زير بارون توي سرما